Op vrijdag 8 mei vond het Lustrumsymposium plaats met het thema 'Schijn bedriegt'. Er was gekozen voor dit thema omdat de hedendaagse student zich te snel dingen laat
aanpraten. Het doel van dit symposium was dan ook om de studenten met een meer kritische blik de maatschappij te laten aanschouwen en ze te stimuleren niet zomaar alles meteen voor lief nemen.

De dag werd enthousiast geopend door dagvoorzitter Michiel Bicker Caarten. Het symposium ging van start met een fake speech van Jelle Kuiper. Deze theatermaker, die gespecialiseerd is in het maken van voorstellingen en acts op maat, deed zich voor als
een adviseur op het gebied van veranderingen in hoger en universitair onderwijs. Door het aankaarten van problemen als de financiële crisis en de varkensgriep, maakte hij zijn verhaal steeds sterker en ongeloofwaardiger. Pas in de loop van zijn verhaal kwamen de deelnemers tot inzicht dat dit allemaal op niets gebaseerd was en zo ontstond er een scherp begin van het symposium waarmee de studenten gelijk even wakker werden geschud.

Als tweede spreker vertelde Han Israëls over zijn boek 'De slapende rechter'. In zijn
verhaal bracht hij naar voren waarom het veroordelen van burgers niet alleen aan rechters overgelaten kan worden en dat het belangrijk is dat er een onafhankelijk bestuursorgaan komt. Door middel van filmpjes liet hij de deelnemers inzien hoe lastig het is om bijvoorbeeld bij misdaden als ooggetuige het altijd bij het juiste eind te hebben.

Om vlak voor de lunch de boel een beetje levendig te houden, kwam goochelaar Ronald Moray een show weggeven. Ronald Moray bereikte de hoogste plaats in zijn klasse tijdens een wereldkampioenschap goochelen en verwierf zijn grootste bekendheid bij zijn optreden op het huwelijk van prins Willem-Alexander en prinses Maxima. De deelnemers uit het publiek werden actief betrokken bij zijn show, van het verdubbelen van eurobiljetten tot het zelf kunnen toveren in een Harry Potter cape.

Na de lunch was het tijd voor Marijke Helwegen om haar visie op cosmetische chirurgie te geven. Volgens Marijke heeft de leus 'schijn bedriegt' vaak te maken met de
calvinistische inslag van de mens die gepaard gaat met de vele vooroordelen. Zij is van mening dat de mens die gek durft te doen en anders durft te zijn, vaak een voorsprong
heeft. Zijzelf vind het juist heerlijk om mensen in verwarring te brengen. Zo lijkt het
maar alsof zij de meeste cosmetische ingrepen heeft laten doen van Nederland, maar heeft zij in vergelijking met andere bekende Nederlanders  'die hier over liegen' veel minder ingrepen laten doen. En zo ziet zij er dan wel altijd duur uit, ze draagt ook gewoon van Haren schoenen en geleasde avondkleding. Met name het bambi-dansje en haar karakteristieke 'roekoe' vredesduifroepje vielen onder de studenten in de smaak. Na afloop gaf zij de studenten nog de gelegenheid om met haar op de foto te gaan.

Nicolaas Matsier, een Nederlandse schrijver, kwam vervolgens spreken over zijn boek
'Alice in Wonderland'. Door middel van meerdere anekdotes bracht hij de deelnemers terug naar de geschiedenis van Alice in Wonderland en haar echte auteur Lewis Carroll.

Na de pauze was het tijd voor het laatste, maar zeker niet meest oninteressante,
onderdeel van de dag: het financiële crisis debat. Veel studenten weten globaal wat er in de wereld op het gebied van de economie zich afspeelt, maar het blijkt dat deze kennis erg oppervlakkig is.

Het debat werd wederom voorgezeten door Michiel Bicker Caarten. Diederik van Wassenaer, Jaap Winter, Sjoerd van Keulen en Jaap Koelewijn namen plaats rond de tafel en spraken over hun ervaringen met de financiële crisis.
Na afloop van dit symposium werden alle deelnemers uitgenodigd om na te praten tijdens de borrel in het gemeentehuis Leiden, aangeboden door gemeente Leiden.